ترس از مدرسه Fear of going to school ترسی مبهم و پیچیده همراه با پریشان حالی، اضطراب و دلهره است. در حقیقت ترسی است که پایه اصلی آن هراس از مدرسه است و علت جسمانی ندارد و ناشی از تاثیرات روان بر تن است.
نشانهها:
نشانهها به صورت اختلال در هضم غذا، بیاشتهایی، دلدرد، تهوع، بیخوابی، سردرد، گوش درد، سوزش سردل، تشنج و یکسری بیماریهای درونی و حتی پوستی دیگر است.
برای مثال دانش آموز صبح هنگام رفتن به مدرسه دل درد میگیرد، حالت تهوع پیدا میکند؛ شب امتحان بیمار میشود، در جلسه امتحان غش میکند ولی به محض دور شدن از مدرسه یا در فصل تابستان حالش خوب میشود. اینها همه نشانه مدرسهگریزی است. این بیماری معمولاً ویژه کلاسهای دبستانی بویژه اول تا سوم است ولی اگر مسئولان امر متوجه این حالت نشوند ممکن است حتی تا سالهای آخر دبیرستان هم کشیده شود. این افراد اعتماد به نفس پایینی دارند و در دختران بیشتر از پسران دیده میشود.
معمولاً کسانی دچار ترس از مدرسه میشوند که از خانواده های پر فرزند هستند، در محیط زندگیشان تبعیض زیاد است، سطح فرهنگی و اقتصادی خانواده پایین است. البته برخورد آموزگار بویژه در سال اول دبستان در پدید آمدن این حالت بسیار مؤثر است حتی با وجود داشتن خانوادهای آرام.
درمان:
برای درمان باید روشهای زیر انجام شود:
1- پذیرش دانشآموز و استقبال از او، احترام به او به گونهای که احساس کند در مدرسه جایی برای او باز کردهاند.
2- اعلام مهر و محبت به دانش آموز، یعنی به او بگوییم که دوستش داریم.
3- نزدیک کردن دانش آموز به خود از طریق برنامههای صمیمانه.
4- آسان جلوه دادن مقررات مدرسه.
5- راهنمایی برای حل تکلیفهای دبستان.
6- تحسین، تشویق و دادن جایزه به هنگام انجام وظیفه.
7- گرم نگه داشتن محیط مدرسه.
8- از بین بردن عوامل نفرت مانند تنبیه، تحقیر و توبیخ در مدرسه.
9- گوش دادن به حرفهای دانش آموز.
10- سپردن مسئولیتهای ساده به دانشآموز درکارهای مدرسه مانند طرح شهردار مدرسه یا شورای دانشآموزی.
11- آسان گیری بویژه در سالهای اول دبستان یعنی رفتار معلم به گونهای باشد که دانشآموز مدرسه را خانه دوم خود حساب کند.
12 – سختگیریهای بیمورد نکردن.
13- پیشگیری از طریق خانواده یعنی آشنا نمودن با محیط مدرسه پیش از سن دبستان.