درمان بیماری قند
در آزمايشگاههاي پزشكي، براي آگاهي از ميزان قند خون و كنترل سطح آن از آزمايش خون (قند خون ناشتا) استفاده ميكنند. كه اين موارد زير نظر پزشك درمانگر انجام ميپذيرد.
براي كنترل قند در منزل مي توان از نوارهاي ويژه اي كه براي اندازهگيري قند در ادرار ساخته شده و در داروخانهها در دسترس است، بهره گرفت. بيمار بايد پيش از صبحانه (ناشتا)، هنگام ناهار و شام و پيش از خواب، قند ادرار خود را آزمايش كند. براي اين كار ادرار اول را دور ريخته و پس از 15 دقيقه، نوار ويژه آزمايش را داخل ادرار نمونه دوم نموده و بيرون ميآورند، پس از يك دقيقه رنگ آن را با رنگهاي روي قوطي مقايسه ميكنند و نتيجه را در دفترچه ويژه يادداشت ميكنند. كنترل خوب آن است كه قند ادرار دو سـه بـار منفي و يكي دو بار مثبت باشد. چنانچه چند روز پيدر پي قند ادرار منفي يا برعكس مثبت باشد، جهت كاهش ياافزايش انسولين دريافتي، پزشك درمانگر خود را در جريان بگذاريد.
قند خون در شرايط ممتاز بايستي بين 70 تا 100 ميليگرم در هر صد ميليليتر خون باشد؛ ولي بين 60 تا 130 هم مورد قبول است. يك ساعت پس از صرف غذا (كه ميزان زيادي قند وارد خون مي شود) نبايستي قند خون از 160 تا 200 بالاتر رود.
درمان ديابت وابسته به انسولين :
ديابت نوع اول هم اكنون به وسيله انسولين درمان ميشود. بيمار خود روزانه انسولين
را به صورت زيرپوستي يا عضلاني تزريق ميكند. تزريق بايستي هميشه سر ساعت معين انجام پذيرد و نبايد هر روز، ساعت آن تغيير يابد. همچنين بايد دقت كرد كه هيچگاه بيمار تزريق انسولين را قطع نكند. زيرا ممكن است دچار عوارض حاد و كشندهاي گردد.
انسولينهايي كه مورد استفاده قرار ميگيرند دو نوع ميباشند:
1- انسولين كريستال (بيرنگ) كه سريع اثر ميكند.
2- انسولين انپياچ (شيري رنگ) كه مدت اثر آن طولانيتر است.
شيشه حاوي انسولين را بايد در يخچال نگهداري كرد، به تاريخ مصرف آن توجه كرده و شيشه را پيش از استفاده چندبار به آهستگي تكان داد.
درمان ديابت غيروابسته به انسولين :
در ديابت نوع دوم كمكردن وزن و فعاليت بدني اهميت ويژهاي دارد. چنانچه با تنظيم رژيم غذايي، قند خون كنترل نشود، معمولاً قرصهاي ضدقند (مانند گلي بن كلاميد) توسط پزشك تجويز مي گردد. اگر قند خون با قرص كنترل نشده يا بيمار دچار عوارض ناخواسته بيماري گردد آنگاه ميتون از انسولين بهره گرفت. شايسته است كه بيماران قرصها را به همان ميزاني كه پزشك تجويز ميكند سر ساعت مشخص بخورند. دارو را نبايد بدون نظر پزشك كم و زياد و يا قطع كرد، چنانچه نيازي به تغيير مقدار دارو باشد، پزشك درمانگر تصميم خواهد گرفت.
از جمله اين موارد ميتوان به كنترل نشدن قند خون در آزمايش خون يا ادرار، برطرف نشدن نشانههاي بيماري، يا آشكار شدن علائم كاهش قند خون (كه در مورد اين نشانه ها و درمان آن در نوشتار پیش، نگاهی داشتیم ) اشاره كرد. اثر قرصها به اين گونه است كه سبب آزاد شدن انسولين از غده لوزالمعده ميشود. همچنين باعث افزايش گيرندههاي انسولين بر روي ياختههاي بدن ميشود تا ميزان انسولين بيشتري براي ورود قند به ياخته وجود داشته باشد.
فعاليت در بيماران :
ميزان قند خون علاوه بر انسولين، به ميزان فعاليت بدن هم بستگي دارد. فعاليت باعث مصرف شدن قند و پايين آمدن ميزان آن در خون ميشود. بنابراين پيش از فعاليت شديد يا ورزش، بيمار بايد خوراكي مناسب و كافي خورده و همچنين مواد شيرين در دسترس داشته باشد تا در صورتي كه دچار كاهش قند خون شد بتواند از آنها بهره بگيرد. بهتر است فعاليت متعادل و نرمش روزانه در تمام روزهاي هفته وجود داشته باشد. ورزش سنگين در يك روز و استراحت در روز ديگر باعث بروز نوسان در قند خون ميشود.
بارداري و بيماري قند :
خانمي كه گرفتار بيماري قند است در صورتي كه تصميم به باردار شدن داشته باشد و يا چنانچه بطور ناخواسته باردار گردد، بايستي حتماً پزشك درمانگر خود و پزشك متخصص زنان و زايمان را در جريان بگذارد، زيرا كنترل ديابت در دوران بارداري بايد
با دقت و توسط انسولين انجام پذيرد.
براي تولد فرزند سالم و طبيعي شايسته است كه قند خون در حد طبيعي نگهداري شود. مراجعات پيدرپي به پزشك درمانگر و انجام دقيق دستورات پزشكي از ايجاد عوارض و پيشامدهاي ناگوار در جنين جلوگيري ميكند.
مصرف قرصهاي خوراكي ضد قند، در دوران بارداري و شيردهي ممنوع است و ممكن است سبب پيدايش عوارضي در جنين و شيرخوار گردد. بهتر است بانوان به همين تعداد فرزندي كه دارند، بسنده كرده و از بارداريهاي بيشتر خودداري كنند. در صورت تمايل به داشتن فرزند بيشتر، بهتر است بارداري در ده سال نخست شروع بيماي باشد، زيرا هر چه سابقه ديابت طولانيتر باشد، كنترل آن در دوران بارداري مشكلتر خواهد بود.
من ایرانیم ، کنیه ام آریا